Της Δήμητρας Βλαχάκη

Ας ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για μια κοινωνία με πολίτες δύο ταχυτήτων.

Αυτών που θα συντάσσονται με τους όρους του νέου κοινωνικού συμβολαίου “κανονικότητας” και των άλλων, των σαφώς λιγότερων, που θα παραμείνουν στο περιθώριο, χωρίς να μπορούν να επιλέξουν με τους ίδιους όρους πρόσβαση στην εργασία, τη διασκέδαση, την κατανάλωση, την ασφάλιση, τη μετακίνηση, ακόμη και τη συμμετοχή στα κοινά.

Αυτό θα σημάνει και αλλαγή στον μικρόκοσμο των διαπροσωπικών μας σχέσεων: Φιλικές, συντροφικές, επαγγελματικές και συγγενικές σχέσεις θα δοκιμαστούν και θα φιλτραριστούν μέσα από την απειλή της εν δυνάμει παρούσας υγειονομικής επικινδυνότητας, καθιερώνοντας από εδώ και στο εξής την περιβόητη “φούσκα” ασφαλών επαφών στην καθημερινότητα μας.

Γάμοι και οικογένειες θα διαλυθούν εάν δεν αφομοιώσει ο ένας τον άλλον, παρέες θα μετασχηματιστούν, συγγενείς θα ξεχαστούν αναλόγως με τη διάθεση “προσαρμογής” που θα επιδεικνύει ο καθένας απέναντι στις αποφάσεις των Πεφωτισμένων ειδικών, θεσμών και ηγεσιών.

Κοινόβια, απομονωμένοι οικισμοί σε βουνά και λαγκάδια και αστικοί αναχωρητές θα εμφανιστούν στον ορίζοντα. Οι τυχεροί που έχουν τη δυνατότητα και τις γνώσεις θα αυτοσυντηρούνται επιστρέφοντας στην παραγωγή και θα βοηθούν με χρήματα ή είδη πρώτης ανάγκης όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν.

Ίσως νέα νομίσματα θα εφευρεθούν, ενώ θα δοκιμαστεί η ανταλλαγή υπηρεσιών και νέα μοντέλα κοινοκτημοσύνης, όπου φυσικά υπάρχουν γνώσεις και εμπειρία. Αιρετικές και αναρχικές συλλογικότητες θα δίνουν τα φώτα τους στους νεόπτωχους για επιβίωση χωρίς ρεύμα και άλλα εφόδια της προόδου.

Οι υπόλοιποι θα τρέφονται στα συσσίτια των δήμων ή της ενορίας τους και θα κοιμούνται σε παγκάκια, ειδικά όσοι θα έχουν χάσει τα σπίτια τους στους πλειστηριασμούς, που θα πραγματοποιηθούν στα επόμενα χρόνια.

Οι χαλκέντερες γενιές παππούδων και γονιών δε θα είναι πια στη ζωή για να αιμοδοτούν γενναιόδωρα και ανιδιοτελώς τους νεότερους.

Μια νέα κοινωνική ομάδα αποκλήρων και παριών θα γεννηθεί, η οποία θα κληθεί να επιβιώσει δοκιμάζοντας τις αξιακές, ηθικές και σωματικές της αντοχές.

Άλλοι θα επιβιώσουν καλλιεργώντας, άλλοι δουλεύοντας μαύρα, άλλοι ζώντας από προικοδοτημένα εισοδήματα, άλλοι καταφεύγοντας στην παραβατικότητα, άλλοι περιμένοντας απλώς το τέλος μιας ζωής εκτός του “κανονικού” κοινωνικού πλαισίου.

Περήφανης ή εξαθλιωμένης αναλόγως με την περίσταση.

Ή και τα δύο μαζί.

Απαισιόδοξο; Ίσως…

Δυστοπικό;  Μάλλον…

Φαντασιακό σενάριο;  Επουδενί.

Αρκεί να διαβάζει κανείς μια φορά το μήνα τα ένθετα των συστημικών εφημερίδων…

Αυτά τα ωραία θα συνάγετε από τα ρεπορτάζ, τις επιφυλλίδες και τις απόψεις, που θα δείτε εκεί μέσα….

Μην ψάχνετε στην Αποκάλυψη….

Το Τέρας είναι εδώ.